Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 26. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W czerwcu 1938 został przeniesiony do 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku. We wrześniu 1939 przebywał w Ośrodku Zapasowym 9 Dywizji Piechoty w Siedlcach.
7 października 1939, w drodze do Lublina, dostał się do niewoli niemieckiej. Do 29 kwietnia 1945 przebywał w Oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu z niewoli wrócił do kraju i 5 września 1945 został zarejestrowany w Rejonowej Komendzie Uzupełnień Biała Podlaska. 4 października 1945 przybył do 7 pułku piechoty i został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy pułku do spraw liniowych. W 1948 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Wojskowego Nr IV we Wrocławiu na stanowisku starszego pomocnika szefa Wydziału VII Wyszkolenia Bojowego. Zmarł 25 sierpnia 1973 i został pochowany na Cmentarzu Grabiszyńskim (pole 4, grób 40, rząd 13)..
W 1927 ożenił się z Heleną z Bielskich (1902–1953), z którą miał syna Stanisława Jerzego (1928–2016).