125., a wszystko co „uznano za szkodliwe dla działań wojennych”, było ograniczane.

Od sierpnia 1943 roku, Stephens rozpoczął „nieustanną walkę przez osiem tygodni”, aby pokazać swoim miejskim czytelnikom w Kalkucie, że naprawdę trwa klęska głodu. Fotografie nie były objęte przepisami stanu wyjątkowego, więc Stephens wysłał fotografów, aby zrobili zdjęcia ofiar. Ich publikacja została powszechnie uznana za „wyjątkowy akt dziennikarskiej odwagi i sumienności”; według historyka Janama Mukherjee, bez jego zaangażowania „z pewnością zginęłoby o wiele więcej osób".

Niektóre z fotografii Stephens uznał za „całkowicie nienadające się do publikacji”, ale kilka innych opublikował w niedzielę 22 sierpnia 1943 roku. W następną niedzielę, 29 sierpnia, Stephens opublikował więcej zdjęć i artykuł redakcyjny „Hańba całych Indii”. Napisał w nim, iż w samej Kalkucie „mnóstwo osób upadających z niedożywienia jest codziennie zabieranych z ulic”, dodając: „Odnotowano 143 zgony z powodu głodu w szpitalach w okresie od 16 do 29 sierpnia;