Dowództwo w powstaniu przejęli artylerzyści - podporucznicy Jemieljanow i Kochanski związani z partią bolszewicką oraz eserowiec kapitan Siergiej Cion. Działacze partii bolszewickiej i eserowskiej, w ocenie których powstanie było nieprzygotowane, próbowali powstrzymać żołnierzy, ale ich wiadomości nie dotarły nawet na niektóre wyspy należące do twierdzy. Mimo takiej oceny powstania bolszewicy wezwali robotników w całej Rosji do solidarności z walczącym garnizonem Sveaborga. Zgodnie z sugestią Lenina, petersburscy bolszewicy wezwali do strajku solidarnościowego na A. Asher, The Revolution of 1905. Authority Restored, s. 233-234..
Do powstania przyłączyło się, według różnych ocen, ok. 2000-3000 żołnierzy. Buntownicy opanowali część terytorium twierdzy, ale nie całą wyspę, na której znajdowały się główne umocnienia. Nad zajętymi budynkami twierdzy na Wyspie Michajłowskiej wywiesili czerwoną flagę i wezwali do wsparcia ich buntu, w imię walki o ziemię i wolność. Czerwona Gwardia w Helsingforsie zadeklarowała poparcie dla zbuntowanych żołnierzy i wezwała do strajku generalnego w mieście. Wielu fińskich robotników nie przyłączyło się jednak do niego, uznając, że bunt w twierdzy był wyłączną sprawą Rosjan.