Felicja (lub Felicyta) Lubomirska z Mniszków (ur. 1810, zm. 1855 w Dreźnie) – córka Stanisława Adama Mniszka, herbu Poraj i Heleny Lubomirskiej.

Życiorys mały|Grobowiec Felicji Lubomirskiej w Dreźnie W 1832 wyszła za mąż za Jerzego Romana Lubomirskiego. Księżna, ze strony matki, Heleny Lubomirskiej, cenionej autorki malarskich portretów i miniatur, pochodziła z rodu Lubomirskich, potomków Jerzego Sebastiana Lubomirskiego, prapradziadka jej męża. Mimo pewnych lekceważących opinii o niej, była kobietą wykształconą, znała kilka języków, była utalentowaną artystycznie, malowała, i niezwykle wrażliwą na los innych ludzi. Prowadziła w Rozwadowie i utrzymywała szkółkę parafialną, oraz inne fundacje i działania na rzecz chorych i ubogich.

Zaaranżowała park w stylu romantycznym i dworski ogród przy posiadłości w Charzewicach z klombami kwiatów, rzeczką i stawem z wysepką. Obok parku wybudowała ogrody ze szklarniami, w których uprawiano nawet owoce południowe.