Ufundowała kapliczkę w Charzewicach z kamienia, poświęconą św. Felicycie, jako wotum za uratowanie rodziny przed skutkami powstania chłopskiego w 1846 roku – miejscowi chłopi nie stanęli przeciwko Lubomirskim. Kapliczka znajduje się przy ulicy Brandwickiej, w pobliżu skrzyżowania z ulicą Siedliska w Charzewicach, osiedlu Stalowej Woli. Wewnątrz kaplicy jest obraz św. Felicyty i tablica z napisem:
Felicitata Rzymianka – wdowa, ścięta w Rzymie w R.P. 164 wraz z siedmioma synami i wrzucona do rzeki za panowania cesarza Antonina. Módl się za dusze zmarłych.
Nie doczekała się potomstwa. Nie mając własnych dzieci, wychowywała bratanka męża, Hieronima Adama Lubomirskiego, syna Adama (Hieronima Karola) Lubomirskiego, który potem odziedziczył majątek po ojcu.
Wyjechała z Charzewic na leczenie do Niemiec i nigdy już nie wróciła. Zmarła 5 października 1855 roku w Dreźnie mając 45 lat. Tam też została pochowana, a miejsce jej spoczynku zdobi okazały nagrobek.
Przypisy
Bibliografia ks. Wilhelm Gaj – Piotrowski. Lubomirscy rodowej linii rzeszowsko- rozwadowskiej. Wyd. Muzeum Regionalne w Stalowej Woli, 2002. ISBN 83-911733-2-1, 83-911733-8-0
Kategoria:Lubomirscy herbu Szreniawa bez Krzyża Kategoria:Galicyjscy ziemianie Kategoria:Ludzie związani z Rozwadowem (Stalowa Wola) Kategoria:Pochówki w Dreźnie