Był autorem felietonów, w których krytykował dążenia ukraińskiego do utworzenia państwa ukraińskiego, ponadto współpracował z rosyjskimi czasopismami prawosławnymi „Swiet´ Istiny” („Światło Prawdy”, Włodzimierz Wołynski 1926-1927) oraz „Woskriesienije” („Niedziela”, 1928-1929 i 1935–1937), wydawanej we Lwowie, gdzie mieszkał od 1928 i publikował na tematy religijne, historyczne i kościelne. We Lwowie współpracował również z tygodnikiem „Russkij Gołos” („Głos Rosyjski”). W 1931 zamieszkał w Warszawie, gdzie został członkiem Stowarzyszenia Rosyjskich Dziennikarzy i Literatów w Polsce oaz publikował na łamach prawosławnego tygodnika „Słowo” („Słowo”).
W trakcie II wojny światowej przebywał w Warszawie, gdzie podczas powstania warszawskiego utracił swój dobytek. a po jej zakończeniu zamieszkał w Łodzi. Tam wstąpił do PZPR oraz działał w rosyjskich organizacjach społeczno-kulturalnych oraz wydawał czasopismo „Zwieno", a następnie dwutygodnik „Russkij Gołos” (1957-1967), gdzie publikował utwory łódzkich pisarzy i dziennikarzy, w tym m.in. Jana Sztaudyngera, Mariana Piechala, Igora Sikiryckiego, Tadeusza Chrościelewskiego, a także przeprowadzał wywiady ze znanymi mieszkańcami Łodzi. publikował ponadto łamach czasopisma „Film” nt. kinematografii.