Albert Schweitzer o Chaconnie napisał, że [w]ydaje się, jakby ból walczył tu z radością, spotykając się w końcu w głębokiej rezygnacji. Chaconne doczekała się m.in. transkrypcji na fortepian przez Ferruccio Busoniego, który jednogłosowe wariacje „wzbogacił” poprzez dodanie akordów.
III Sonata C-dur Jej nastrój można określić jako kontemplacyjny. Adagio z III Sonaty ewokuje spokojny nastrój, co kontrastuje z imponującą, trudną technicznie Fugą opartą na melodii chorału Komm heiliger Geist, Herre Gott, temat pochodzi natomiast z gregoriańskiej antyfony Veni Sancte Spiritus; sprawia ona wrażenie utworu skomponowanego na organy. Temat pojawia się siedmiokrotnie (w proporcjach 4+3), po raz drugi w postaci stretta, a po raz trzeci w postaci inwersji, polifoniczna kulminacja jest mocno zgęszczona. Fuga stanowi punkt kulminacyjny Sonat i jest najdłuższą fugą, skomponowaną przez Bacha (354 takty).
Adagio z III Sonaty zostało transkrybowane na klawesyn i transponowane o kwartę niżej do tonacji G-dur (BWV 968).