Julian Leszczyński, ur. jako Idel Leszczyński (ur. 30 września 1909 w Łowiczu, zm. 8 lutego 1985 w Warszawie) – polski prawnik, prokurator pochodzenia żydowskiego. Odpowiedzialny za poszukiwanie zbrodniarzy nazistowskich po II wojnie światowej.

Życiorys Młodość i wykształcenie Urodził się jako Idel (imię zmienił w 1948 roku), syn Abrama i Cywii z domu Riterband. Pochodził z majętnej i zasymilowanej rodziny żydowskiej. Miał trójkę rodzeństwa: braci Władysława, Stanisława i siostrę Gustawę. Gdy miał cztery lata zmarła jego matka, a jego i trójkę rodzeństwa wychowywał samotnie ojciec.

W młodości przez dwa lata uczył się w szkole ludowej, a w 1920 roku rozpoczął naukę w Gimnazjum im. księcia Józefa Poniatowskiego w Łowiczu. W 1928 roku zdał maturę i wstąpił na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, który ukończył w 1933 roku. Po ukończeniu studiów prawniczych chciał wstąpić również na Wydział Lekarski, jego podanie zostało jednak odrzucone w związku z numerus clausus. W 1938 roku zdał egzamin i został aplikantem w Sądzie Okręgowym w Warszawie, jesienią tego samego roku odszedł jednak ze stanowiska, jak sam pisał, z powodu presji wywieranej na nim przez Kazimierza Rudnickiego.