II wojna światowa W lutym 1940 roku jego ojciec zmarł na białaczkę. Pod koniec 1940 roku wraz z rodzeństwem trafił do getta warszawskiego, gdzie zakwaterowano ich przy ulicy Śliskiej 18. Niedługo potem, z racji „dobrego wyglądu” i znajomości języka niemieckiego, opuścił getto. Utrzymywał się następnie ze sprzedaży rodzinnego majątku, a ze zdobytych pieniędzy organizował żywność dla uwięzionych bliskich. Później wyprowadzał również z getta swoich bliskich: żonę brata, Reginę i siostrę. Mieszkał w wynajętym pokoju przy ulicy Ateńskiej. Krótko przed wybuchem powstania w getcie warszawskim udało mu się wyprowadzić z getta również braci.
W sierpniu 1944 roku, dwa tygodnie po wybuchu powstania warszawskiego, opuścił wraz z braćmi Warszawę, przekroczył linię frontu i wyjechał do Lublina. W Lublinie zaangażował się w działalność Centralnej Żydowskiej Komisji Historycznej pod kierownictwem Filipa Friedmana. Pod koniec stycznia 1945 roku zgłosił się do resortu sprawiedliwości przy Polskim Komitecie Wyzwolenia Narodowego i poprosił o zatrudnienie w sądownictwie specjalnym. W marcu tego samego roku otrzymał nominację na asesora i został delegowany do pracy w prokuraturze w Łodzi.