Wojna krymska Po przystąpieniu Wielkiej Brytanii do wojny krymskiej większość piechoty (z nielicznymi wyjątkami) uzbrojona była w P1851, które stanowiły wtedy najbardziej zaawansowany karabin w brytyjskim arsenale broni strzeleckiej. Zapewniało to stronie brytyjskiej znaczną przewagę nad wojskami rosyjskimi, które w dużym stopniu nadal wyposażone były w broń gładkolufową. W czasie wojny odnotowano także kilka dalekodystansowych celnych strzałów z tego karabinu. O jednym z nich wspominał kapitan (a później pułkownik) Somerset John Gough-Calthorpe w swojej książce z 1858: Letters from Head-Quarters; Or, the Realities of the War in the Crimea. Mianowicie opisywał on przypadek strzelca stojącego na pikiecie, który z dużej odległości postrzelił kozackiego oficera na białym koniu. Część obserwatorów twierdziła, że odległość przekraczała 1300 jardów, choć sam strzelec twierdził, że odległość wynosiła niewiele więcej jak 1000 jardów.