Bardzo szybko na wyposażeniu wojsk brytyjskich pojawił się jednak nowy i doskonalszy karabin – Enfield P1853 o znacznie mniejszym kalibrze, który zaczął stopniowo zastępować P1851. Starsze karabiny zaczęto wycofywać z jednostek liniowych do magazynów. Używana na froncie broń, często była już częściowo zużyta i niejednokrotnie uszkodzona. Dodatkowo warunki magazynowania często pozostawiały wiele do życzenia. Zdarzały się nawet przypadki, że karabiny składowano na świeżym powietrzu, wystawiając je na działanie czynników atmosferycznych. Ostatecznie podjęto decyzję o wyprzedaży zachowanych egzemplarzy, w perspektywie pełnego przezbrojenia się w Enfieldy.

Wojna secesyjna Po wybuchu wojny secesyjnej 14 900 karabinów P1851 zostało sprzedanych Skonfederowanym Stanom Ameryki, po 40–44 szylingów za sztukę. Konfederaci skupowali tę broń głównie między sierpniem 1861 a styczniem 1862 i pewne nieduże ilości latem 1862 r. Pomyślnie dostarczono 11 380 karabinów, natomiast 3520 szt., zostało przejętych w trakcie transportu morskiego przez flotę Unii.