Jan Boniecki (ur. 3 stycznia 1934 w Kozłowie, zm. 3 października 2006 w Wodzisławiu Śląskim) – historyk, archiwista, autor opracowań archiwalnych.
Życiorys Syn rolników Leona Bonieckiego i Weroniki z d. Wasiak. W 1949 ukończył szkołę podstawową w Kozłowie. W 1952 z powodu trudnych warunków materialnych rodziny przerwał naukę w Liceum Ogólnokształcącym im. Tytusa Chałubińskiego w Radomiu i rozpoczął pracę na stanowisku magazyniera w oddziale radomskim Archiwum Państwowego w Kielcach. Jednocześnie kontynuował naukę w Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących w Radomiu. W latach 1954–1959 odbył studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Pracę magisterską pt. „Partyzantka powstaniu styczniowym na terenie województwa sandomierskiego” napisał pod kierunkiem prof. Stefana Kieniewicza. W 1968 obronił doktorat na Uniwersyteckie Łódzkim pt. „Chłop wsi radomskiej w rewolucji 1905-1907 roku”, napisany pod kierunkiem prof. Heleny Brodowskiej. Od 1958 został ponownie zatrudniony w archiwum radomskim, kolejno na stanowiskach: archiwisty, asystenta naukowo-badawczego i adiunkta. Kierował pracownią naukową, następnie działem akt najnowszych. Ostatecznie został kierownikiem największego działu akt najstarszych do 1918 roku.