Mitroania jak montażysta filmowy łączy niezhierarchizowane wydarzenia w spójną całość. Walki dynastyczne w Chorezmii stają się prologiem do historii Ragonidów. Musi jednak działać ostrożnie: uzgadniać sprzeczne relacje, wypełniać puste miejsca. Ujmuje chaotyczny świat walk w Chorezmii w kategorie celu, działania, akcji. Wielogłosowa przeszłość ma jednak tendencję do ciągłego rozsadzania narracji. Proces tworzenia fabuły sagi wymaga od Mitroanii sporych ograniczeń. Autorka opowieści podlega presji z dwóch stron. Jest zbyt wiele zdarzeń do opowiedzenia, żeby zachować spójność fabuły, a jednocześnie nie wiadomo, co wyrzucić, a co zostawić, bo przyszłość opowiadanej historii jest nieznana. Z czasem wobec śmierci synów Ragona i Teuty wzrasta rola wątków, które z dodatkowych, stają się alternatywnymi. Mitroania traci panowanie nad fabułą i popada w kryzys poznawczy: nie wie czy jest, czy nie jest córką Wazamara, jest natomiast przekonana, że żadnych Ragonidów nie ma i poza Klaudiuszem nigdy nie było.
Uwagi
Przypisy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Twarz księżyca Kategoria:Postacie z utworów Teodora Parnickiego