Pisklęta kormorana zielonolicego rodzą się nagie, nie wiadomo, jakiej barwy są ich pióra puchowe – możliwe, że takiej samej, jak kormorana nakrapianego.
Głos pozostaje słabo poznany, nieliczne badania Gerarda F. van Tetsa dostarczają niewiele informacji. Poza terenami kolonii ptaki milczą, co jest poparte tym, że nie usłyszano głosu tego gatunku na otwartym morzu. W okresie lęgowym samce kormorana zielonolicego są bardzo wokalne, wydając chrząknięcia, bulgoczące i tykające dźwięki, samice natomiast pozostają ciche. Osobniki płci męskiej wydają głośne, powtarzane „ergh-ergh-ergh...” lub „ergh-oh-ergh-oh-ergh...”, co przypomina odgłos kormorana nakrapianego. Podczas zerwania się do lotu bądź przed podskokiem P. featherstoni wydaje miękkie, tykające „t-t-t-t-...”; podczas skoku dźwięk ten niewyraźnie się kończy tj. „t-t-t-t....”. Podczas lądowania dźwięk to pojedyncze „oh”.