Charakterystyka ogólna Kończąc Srebrne orły Parnicki zapowiadał kontynuację powieści w czasach Bolesława Śmiałego i biskupa Stanisława. Pierwszy tom Nowej baśni rozgrywa się w tych czasach i choć otwiera go wielka rozmowa Aarona, biskupa krakowskiego, będącego głównym bohaterem wcześniejszej książki, nie jest zapowiadaną kontynuacją, lecz początkiem potężnego cyklu sięgającego XX wieku i ogarniającego pisane równolegle z nim powieści. Pierwszy tom oszałamia przestrzenną rozległością pokazanego świata i bujnością wyobrażeń, pojęć i wątków mitycznych legendowych, baśniowych i historycznych zamieszczonych w najszczuplejszej objętościowo książce Parnickiego.

Nocna rozmowa umierającego biskupa Aarona z jego późniejszym następcą, Stanisławem wprowadza od razu czytelnika w plątaninę pasjonujących zagadek, łatwiejszych jednak do śledzenia niż perypetie bohaterów poprzedniej książki Parnickiego, drugiego tomu Twarzy księżyca. Fabuła nie jest tak karkołomna, a zdarzenia odwołują się do bliższych czytelnikowi realiów historycznych. Na pozornie swojskim tle tym wyraźniej rysuje się niezwykłość hipotez Stanisława.