W powieści tej Parnicki rezygnuje z wątków detektywistycznych i z fantastyki naukowej. Jedynym śladem tej ostatniej jest tajemniczy napój, który Stanisław podaje u końca życia Aaronowi. Napój ten początkowo wzmacnia umierającego starca, lecz w miarę upływu czasu osłabia jego wolę. Zdumiony Aaron czuje się zmuszony mówić o sprawach, które wolałby ukryć. W skali powieści jest to sprawa marginalna, jednak charakterystyczna dla późniejszych wątków dystopijnych w twórczości pisarza, ukazujących wynalazki techniki, chemii i medycyny służące zniewoleniu człowieka.

Baśniowość W Robotnikach wezwanych o jedenastej Parnicki wprowadza nową poetykę, której częściowo próbował już wcześniej w Końcu «Zgody Narodów» i w pierwszym tomie Twarzy księżyca. Jest to poetyka baśni czarodziejskiej, opowieści mitycznej o bogach i bohaterach. Różnorodność i barwność obrazu uzyskuje pisarz splatając wątki mitów różnych kultur. W Twarzy księżyca pojawiali się Prometeusz, Ormuzd i Aryman, Chrystus i Zaratustra. W Robotnikach Aaron i Stanisław rozmawiają o bohaterach legend irlandzkich i celtyckich, sag islandzkich, staroruskich bylin i opowieści o królu Arturze. Postaci historyczne przeplatają się z legendarnymi, sen miesza się z jawą, świat żywych ze światem umarłych.