Był wówczas w grupie oficerów „powyżej 40 roku życia”.

Był m.in. dyrektorem Wielkopolskiej Izby Rolniczej i radcą ds. handlu zagranicznego w Ministerstwie Rolnictwa. Od 1937 r. administrował majątkiem rolnym, odziedziczonym po Auguście Cieszkowskim. Działał też w Stronnictwie Zachowawczym.

Walczył w kampanii wrześniowej 1939 r., dotarł do Lwowa, gdzie służył w sztabie obrony miasta. Uniknął niewoli sowieckiej i powrócił do Warszawy. Podjął pracę konspiracyjną w szeregach Związku Walki Zbrojnej-Armii Krajowej. Wraz Karolem Hilarym Tarnowskim i Leonem Krzeczunowiczem współtworzył struktury organizacji ziemian przemysłowców "Uprawa". Był kierownikiem tej organizacji na Obszar Warszawa. Walczył w Powstaniu Warszawskim, w którym został ranny. W 1945 r. przeniósł się do Krakowa. Był inwigilowany przez organy bezpieczeństwa. Nie mógł podjąć stałej pracy, utrzymywał się z tłumaczeń i nauki języków obcych. Udzielał się w środowisku ziemiańskim i intelektualnym, współpracował ściśle z ks. kard. Adamem Stefanem Sapiehą, który był bratem jego matki.