Zabicie posła rzymskiego, który głęboko zranił uczucia Greków, przyniosło mu upragnioną sławę. Uznano wreszcie jego greckość. Dlatego pragnie, nieświadomie, wyroku skazującego, dzięki któremu przetrwałby w historii. A jednak nie będzie mógł jak tragiczny bohater własną śmiercią zaświadczyć o wolności swego postępowania. Sąd uzna że był nieświadomym narzędziem cudzej woli. Leptynes odzyska ukochaną kobietę i wróci do rodzinnego Pergamu, by snuć nowe plany i marzenia.
Szczęśliwe zakończenie powieści, na które Leptynes nie chciał się zgodzić jest spuentowane w ironicznym Post scriptum, napisanym ręką Rzymianina, Spuriosa Lukretiosa. Sprowadza on do kilku prostych kwestii całą szamotaninę Leptynesa, a jego los widzi jako komiczny. Człowiek, który jest nieświadomy motywów swego działania, jest bowiem komiczny, dla tych którzy potrafią go przejrzeć. Parnickiego intryguje napięcie między świadomością a nieświadomością oraz mechanizm cenzury, który każe człowiekowi tłumić i spychać pewne treści poniżej progu świadomości.