Tym nierealnym dziecinnym marzeniem jest pragnienie całkowitej wolności do wszystkiego, do czego się tęskni i od wszystkiego, co wydaje się złem. Pod koniec trzeciego tomu ten wątek powraca. Jednemu z Mitroanidów, który najwyżej się wzniesie mocą twórczo rozeznawczą, dana będzie szansa wymknięcia się historycznej konieczności i ocalenia życia z bitwy. Ocaleje ten, który wierzył w możliwość wydostania z wody twarzy księżyca.

Nawiązania Mitroanidzi przetrwali, jak informuje Epilog. I choć autor zapewnia, że definitywnie ukończył pracę nad ich dziejami, nie zamykają się one ostatecznie z końcem trzeciego tomu Twarzy księżyca. Potomkowie Mitroanidów pojawią się w powieści Zabij Kleopatrę. Natomiast przepisami porządkowymi, obowiązującymi na zjeździe Mitroanidów, kierować się będą w swych dysputach XVII-wieczni bohaterowie piątego tomu Nowej baśni.

Przypisy . . . . . .

Bibliografia

Kategoria:Twarz księżyca Kategoria:Polskie powieści historyczne Kategoria:Powieści z 1967