W tym etapie ukształtowała się również struktura zdań ilustrujących wyrazy hasłowe, porzucono ich skrótowość na rzecz zdań dłuższych, ale bliższych rzeczywistemu językowi. W tej generacji słowników eksperymentowano z transkrypcją fonetyczną, np. w trzecim wydaniu słownika oksfordzkiego zrezygnowano z dierez, czyli znaków wskazujących na długość dźwięku samogłosek, co w zamyśle autorów miało uwydatnić zmiany jakościowe. Krytyka tego rozwiązania była jednak tak powszechna, że pomysł zarzucono w kolejnych dodrukach tego samego wydania. W tej generacji słowników wprowadzono obszerny przewodnik po artykule hasłowym, w którym w graficzny sposób przedstawiono budowę artykułu hasłowego i miejsce, gdzie można znaleźć poszukiwaną informację: notkę gramatyczną, wymowę, kwalifikatory. To rozwiązanie zastosowano po raz pierwszy w III wydaniu OALD. Koniec tej generacji wyznacza słownik Longmana, w którym wprowadzono kontrolowany metasłownik do definiowania, a także po raz pierwszy wprowadzono komputer jako narzędzie do tworzenia słowników. Słowniki trzeciej generacji