Zabij Kleopatrę – powieść historyczno-fantastyczna Teodora Parnickiego wydana w 1968 roku.
Konstantynopolitański początek Początek powieści wprowadza czytelnika ponownie pomiędzy bohaterów drugiego tomu Twarzy księżyca i Śmierci Aecjusza. Dionizja, wychowanica Storacji, ocalona przez nią od śmierci, która musiałaby spotkać nieślubną córkę siostry cesarza rzymskiego, jest genialną aktorką w Świętym Pałacu cesarskim w Konstantynopolu. Układane i wystawiane przez nią przedstawienia są w rzeczywistości szyfrem politycznym, odgrywającym ważną rolę w zakulisowych walkach o władzę. Jedno z jej przedstawień oparte na wątkach historii Antoniusza, Kleopatry i Heroda, nosi tytuł Zabij Kleopatrę. Jednocześnie toczy się proces o spadek Dionizji i związany z nim proces przeciw Isokasjosowi pod pretekstem drwienia przez tegoż ze składni Pawła Apostoła. Isokasjosowi za zdradę główną grozi śmierć. Jeden z uczestników procesu oświadcza jednakże, że nie można skazać Isokasjosa na śmierć – twierdzą bowiem dziejopisarze czasów przyszłych, że eparcha Puseus wydał w sprawie Isokasjosa wyrok, który był – warunkowo – to prawda – uniewinniający.