Epilog powieści jest rozmową dwóch jezuitów żyjących w XIX wieku, w epoce sporów o estetykę Hegla, romans historyczny Walter Scotta, interpretację dramatów Szekspira, a także kolei żelaznej, parowców na Missisipi, rządów cara Mikołaja w Polsce. Rozmowa dotyczy powieści I u możnych dziwny oraz Zabij Kleopatrę, i tego czy można je uznać za części Nowej baśni. Toczy się również na temat kogoś, kto uważa nadzbiór «Nowa baśń» za coś w rodzaju biblii rodzinnej.
Zwornik dwóch cykli W drugiej części powieści znajdują się ponadto aluzje do Kół na piasku, a Stanisław-Tarantula z Tylko Beatrycze, okazuje się nie Tatarem, ale Chorezmijczykiem, a więc i potomkiem Mitroanii. W ten sposób zostały połączone ze sobą wszystkie elementy dwóch dotychczas względnie odrębnych grup powieści: jednej zebranej wokół Twarzy księżyca, dotyczącej wydarzeń z czasów antyku i wczesnego średniowiecza na terenie basenu Morza Śródziemnego, Bliskiego Wschodu i Środkowej Azji, druga – rozrastająca się wokół Nowej baśni, opowiadająca o średniowieczu, renesansie, poprzez Wiek XVII do XIX o dziejach Europy i obu Ameryk.
Przypisy . . .
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Teodora Parnickiego Kategoria:Polskie powieści historyczne Kategoria:Powieści z 1968