te przedniej były szczeliniaste, te drugiej mniejsze i umieszczone na wzgórkach. Przydatki ogonowe (rami caudales) były niemal tak długie jak ciało, rozbieżne, pseudopierścieniowane, przez 4/5 długości walcowate, dalej zwężone ku lekko dośrodkowo zakrzywionym szczytom, zwieńczone kolcem. Znajdowały się na nich pasma oskórka pokrytego ząbkami, ku tyłowi coraz dłuższymi, aż w końcu przechodzącymi w szczecinki (setulae). Spód przydatka ogonowego dysponował w ⅓ długości płatkiem z półkolistą strukturą spłaszczoną i doogonowo skierowanym kolcowatym wyrostkiem. Przydatki te były przypuszczalnie zawiązkami odnóży.
Taksonomia i ewolucja Po raz pierwszy zwierzę to opisane zostało w 1986 roku przez Klausa Jürgena Müllera i Dietera Waloszka jako „larva D”. Formalnie rodzaj i gatunek typowy opisane zostały w 2002 roku przez Waloszka i Jasona A. Dunlopa na łamach „Palaeontology”. Opisu dokonano na podstawie siedmiu datowanych na furong w kambrze skamieniałości odnalezionych w Orsten Lagerstätte w Szwecji. Holotyp i pięć innych okazów znaleziono w kamieniołomie koło Backeborgu w prowincji Västergötland, a siódmy okaz w Degerhamn na Olandii.