Nazwa rodzajowa pochodzi od angielskiej nazwy okresu i łacińskiej nazwy kikutnic (Pycnogonida), epitet gatunkowy nadano zaś na cześć Klausa Jürgena Müllera, odkrywcy fauny stawonogów z Orsten.
Müller i Waloszek już w 1986 roku sklasyfikowali Cambropycnogon jako larwę szczękoczułkopodobnego, przypuszczalnie bliskiego kikutnicom. W 2002 roku Waloszek i Dunlop umieścili ów rodzaj jako bazalny w obrębie gromady kikutnic; pozostałe ich gatunki tworzyć mają klad Eupycnogonida, do którego należy m.in. obejmujący wszystkie formy współczesne rząd Pantopoda. W 2007 roku Roger Bamber kwestionował zasadność takiej klasyfikacji w związku z postulowaną przez Waloszka i Dunlopa obecnością szczątkowych czułków pierwszej pary i dwugałęzistych odnóży u larwy – według niego nie powinna być ona umieszczana w gromadzie Pycnogonida. Całkowity brak czułków uznaje się za cechę pierwotnego planu budowy szczękoczułkopodobnych. Kikutnice jawią się w analizach filogenetycznych jako ich najbardziej bazalna i bardzo stara odnoga, tym niemniej włączenie do nich Cambropycnogon wymagałoby uznania zaniku czułków jako cechę jedynie szczękoczułkowców, a nie całych szczękoczułkopodobnych.