Alternatywnie należałoby Cambropycnogon traktować jako bazalnego szczękoczułkopodobnego, jednak według Waloszka i Dunlopa podobieństwa z larwami współczesnych Pantopoda są tu zbyt duże. Współcześnie umieszczanie Cambropycnogon w gromadzie kikutnic jest powszechnie przyjmowane – klasyfikację taką stosuje A summary list of fossil spiders and their relatives z 2020 roku oraz PycnoBase wg stanu na rok 2023.
Paleoekologia Stawonóg ten zasiedlał dno mórz na szelfie kontynentalnym. Środowisko to było bogate w szczątki organiczne i ubogie w tlen. Wchodził w skład mejobentosu. Larwy współczesnych kikutnic są pasożytami zewnętrznymi morskich bezkręgowców, najczęściej stułbiopławów. Nie inaczej było u Cambropycnogon, o czym świadczy jego budowa ciała. Duże szczękoczułki służyły przypuszczalnie chwytaniu się gospodarza (u Eupantopoda występują na nich ujścia gruczołów cementowych), a drobny otwór gębowy przystosowany był do pobierania pokarmu płynnego. Z kolei gnatobazy przydatków dalszych nie były położone naprzeciw siebie, wskutek czego nie mogły służyć rozcieraniu pokarmu.
Przypisy
Kategoria:Kikutnice Kategoria:Stawonogi kambru Kategoria:Wymarłe zwierzęta Europy Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 2002 roku