W fantastycznych antyutopiach, takich jak Sen Mitroanii czy Baśń nad baśniami z V tomu Nowej baśni, portretował okrucieństwo i bezwzględność totalitaryzmu. Rezygnacja z buntu przeciw niemu miałaby posmak masochizmu. Rolą mędrca było jednak, jego zdaniem, służyć radą tym, którzy realizują wielkie instytucjonalne koncepcje, a jednostce ukazywać ich dalekowzroczność i kształtowanie się przez dzieje.
Sprzeciwiał się infantylizacji przeszłości. Ludzie z przeszłości nie byli głupcami. Dlatego pisarz może oglądać geniuszów przeszłości jedynie pośrednio, nie ma prawa udawać wszechwiedzącego. Parnicki włączył ten etyczny imperatyw do swojej koncepcji powołania pisarza. Ma on chronić współczesnych sobie przed megalomanią, ale i przed poczuciem niższości. Ostatecznie okazuje się nie mędrcem, członkiem tajemnego zakonu, ale rzemieślnikiem przetwarzającym historię w literaturę. Należy do odpowiedniej gildii, która przyjmuje go na czeladnika, by wyzwolić następnie na mistrza.
Przypisy . . . .
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Teodora Parnickiego Kategoria:Utwory literackie z 1974