Już w tym samym semestrze przeniósł się do klasy antycznej w Akademii pod kierunkiem Johanna Georga Hiltenspergera i Alexandra Ströhubera (1814–1882), gdzie studenci mieli poznać ideały piękna starożytności.
W 1865 roku Grützner zapisał się na kurs malarstwa w Akademii, w klasie Hermanna Anschütza. W międzyczasie szukał porad i inspiracji u Carla Theodora von Piloty’ego, w 1867 roku został przyjęty do jego klasy.
Klasa Piloty’ego była wypełniona przyszłymi artystami z różnych zakątków świata. Najliczniej reprezentowani byli Węgrzy, Niemcy z różnych stron, Rosjanie, Polacy i Grecy. Trzy lata później Grützner opuścił Akademię. W 1870 roku otworzył własne studio w ogrodowym domku przy Schwanthalerstraße 18 w Monachium. Powstało w tym okresie wiele dzieł w krótkim czasie.
Grützner był pasjonatem i wielkim kolekcjonerem, początkowo preferował dzieła sztuki z okresu niemieckiej późnego gotyku i wczesnego renesansu. Jednak w ostatniej dekadzie swojego życia odwrócił się od sztuki późnego średniowiecza i zaczął zbierać dzieła sztuki z Dalekiego Wschodu. Na większości swoich kompozycji umieszczał jednak prawie zawsze stare przedmioty, głównie z własnej kolekcji antyków.