mały|Budynek, w którym znajdował się sztab robotniczego powstania. Widoczny pomnik ku czci barykady r. na ulicy Aleksandra Newskiego w centrum Sormowa zgromadziła się dwunastotysięczna demonstracja robotnicza. Część jej uczestników była uzbrojona w broń białą i palną oraz bomby. Trasę pochodu przeciął oddział Kozaków. Doszło do strzelaniny. Po tym wydarzeniu r. w Sormowie wybuchły walki uliczne. Dzień później ogarnęły również Kanawino. Głównymi organizatorami powstania byli socjaldemokraci: Nikołaj Siemaszko, A. Cwietkow, Pawieł Moczałow (dowódca robotniczych drużyn bojowych z Sormowa), Awgusta Niewzorowa. Dowódcy powstania przejęli budynek szkoły cerkiewno-parafialnej przy Bolszej Sormowskiej Dorodze (ob. ul. Kominterna 175), w którym urządzili sztab, punkt opatrunkowy i magazyn amunicji. Na wysokości tego budynku stanęła również najważniejsza z powstańczych barykad. W powstaniu wzięły udział drużyny uzbrojonych robotników, a także studenci i uczniowie, zwolennicy socjaldemokratów, ale również eserowców. Walki toczyły się na ulicach, na barykadach, których w samym Sormowie wzniesiono 25. Wystąpienie robotników zostało w każdym z osiedli szybko stłumione. Walki w Sormowie trwały do 14/27 grudnia, w Kanawinie – do 15/28 grudnia. Do zniszczenia barykady i zmuszenia rewolucjonistów do poddania się wojsko użyło artylerii.