Na własne życzenie został przeniesiony od 1878 do gimnazjum w Arnsberg, w którym pracował do 1 listopada 1893.
Dyrektor gimnazjum w Braniewie 19 listopada 1883 powierzono mu stanowisko dyrektora gimnazjum w Braniewie w Prusach Wschodnich. Inaczej niż wielu poprzednich dyrektorów gimnazjum w Braniewie nie był filologiem klasycznym. Nauczał przedmiotów: francuskiego, historii, geografii, czasami też grecki. Poprzez badania historii Warmii nawiązał wkrótce kontakty z wieloma osobami. Jego rozprawy o historii druku w Braniewie wydane jako dodatki do programów szkolnych w latach 1887 i 1890 były znaczące.
Ponadto dokonał reorganizacji programów szkolnych. Zmniejszył liczbę godzin przedmiotów języków starożytnych (łacina i greka) na rzecz zajęć praktycznych i artystycznych. Wniósł duży wkład w rozwój sportu w gimnazjum. W roku 1891 zostało utworzone na Koźlinie w pobliżu rzeki Pasłęki boisko szkolne o powierzchni 1,5 ha (obecnie nie istnieje, znajdowało się za cmentarzem na ulicy Morskiej). Ten teren należał już za czasów jezuitów w Braniewie do gimnazjum, ale dotychczas z niego nie korzystano, był oddany w dzierżawę. W gimnazjum wprowadzono nowe rodzaje sportów – jak gra w palanta czy fisball. Także po raz pierwszy uczniowie w gimnazjum w Braniewie poznali wtedy grę w piłkę nożną i jej zasady.