Uważa się, że metalik czerwonogardły jest blisko spokrewniony z metalikiem zielonawym (M. williami), metalikiem purpurowogardłym (M. odomae), metalikiem miedzianym (M. theresiae), metalikiem fioletowogardłym (M. baroni) i metalikiem łuskowanym (M. aeneocauda), a dawniej uważano, że jego podgatunkami były obecnie uznawane za odrębne gatunki metalik fioletowogardły i metalik purpurowogardły.
Nie wyróżnia się podgatunków.
Etymologia Metallura: metallon „metal”; ουρα oura „ogon”. eupogon: eu „piękny”; πωγων pōgōn „broda”.
Morfologia Mały koliber o średniej długości czarnym, prostym dziobie. Nogi i stopy czarne lub ciemnoszare. Tęczówki ciemnobrązowe lub czarniawe. Występuje niewielki dymorfizm płciowy. Samiec jest dosyć jednolicie żółtawooliwkowozielony z brązowymi refleksami i z pomarańczowym śliniakiem. Ogon opalizujący, niebieski z zielonym odcieniem na górnej stronie i błyszczący żółto-zielony na spodniej. Za okiem niewielka biała plamka. Samica ma na gardle niekompletny śliniak. Zewnętrzne sterówki mają jasne końcówki. Młode osobniki są podobne do samic. Długość ciała około 11 cm, masa ciała 5 g.