1 grudnia 1940 roku został dowódcą batalionu rozpoznawczego 2 Dywizji Pancernej SS „Das Reich”. Na czele tego batalionu wziął udział w ataku na ZSRR. W dniu 15 października 1941 roku został ciężko ranny i następnie przez cztery miesiące przebywał w szpitalu. Po powrocie na front 18 lutego 1942 roku został dowódcą batalionu pancernego 5 Dywizji Grenadierów Pancernych SS „Wiking” i brał udział w walkach na froncie wschodnim. W dniu 1 marca 1943 roku został dowódcą 5 pułku pancernego SS, który utworzony został w ramach 5 Dywizji Pancernej SS „Wiking”, którym dowodził w czasie walki dywizji w froncie wschodnim, w tym w bitwie pod Warszawą. W dniu 12 sierpnia 1944 roku został dowódcą 5 Dywizji Pancernej SS „Wiking”, którą dowodził do 9 października 1944 roku, która walczyła w rejonie Warszawy oraz przeciwko powstańcom warszawskim.
W dniu 9 października 1944 roku został inspektorem wojsk pancernych Waffen-SS, funkcję tę pełnił do stycznia 1945 roku, kiedy 30 stycznia został dowódcą 32 Ochotniczej Dywizji Grenadierów SS „30 Januar” utworzonej z słuchaczy szkół oficerskich i podoficerskich SS. Dywizją tą dowodził do 5 lutego 1945 roku. Potem powrócił na stanowisko inspektora wojsk pancernych Waffen-SS. W maju 1945 roku dostał się do niewoli amerykańskiej.
Po wyjściu z niewoli pracował w rodzinnym przedsiębiorstwie.