Lokomotywy wykazały się dobrą zdolnością uciągu, wystarczającą do prowadzenia pociągu o masie 600 ton ze średnią prędkością 70 mil na godzinę (ok. 112 km/h). Szybko uwidoczniło się jednak nadmierne zużycie przez nie węgla i wody. Niewielkie modyfikacje w układzie napędowym przetestowane w latach 1925–1927 pozwoliły na redukcję zużycia węgla o 20%, co na trasie z Londynu do Newcastle odpowiadało 1,5 t. Pozwoliło to LNER na uruchomienie połączenia kolejowego z Londynu do Edynburga bez przystanków pośrednich, wówczas najdłuższego na świecie (ok. 630 km), zainaugurowanego 1 maja 1928 roku przez lokomotywę nr 4472 .
W latach 1927–1928 z powodzeniem przetestowano nowy kocioł przystosowany do wyższego ciśnienia pary (220 psi zamiast dotychczasowych 180) i wyposażony w przegrzewacz o większej pojemności. Wyposażone zostały w niego wszystkie produkowane odtąd lokomotywy, którym nadano oznaczenie A3. Modernizację wcześniej zbudowanych lokomotyw do standardu A3 przeprowadzono stopniowo do 1948 roku. Łącznie w zakładach w Doncaster i w Glasgow zbudowano 79 lokomotyw obu klas – 52 klasy A1 (wszystkie z wyjątkiem jednej później przebudowane na A3) i 27 klasy A3.