Artylerię średniego kalibru i pomocniczą tworzyły początkowo cztery armaty kalibru 57 mm (6-funtowe), cztery armaty kalibru 47 mm (3-funtowe) i cztery armaty kalibru 37 mm (jednofuntowe); . Po przystąpieniu do I wojny światowej, w 1918 roku uzbrojenie to zostało zmodyfikowane w USA (bliższe szczegóły nieznane). Po modernizacji w 1937 roku uzbrojenie składało się z sześciu armat kalibru 76 mm, czterech armat 57 mm i czterech armat kalibru 47 mm. Według niektórych źródeł, podczas II wojny światowej uzbrojenie stanowiła jedna armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm i sześć armat kalibru 57 mm. Z kolei rocznik flot z 1953 roku podaje dwa bliżej nieokreślone działa kalibru 76 mm, jedno działo kalibru 76 mm o długości lufy 23 kalibry (L/23) i cztery działa kalibru 57 mm. Od 1956 roku uzbrojenie stanowiły dwa działa kalibru 76 mm, cztery działa kalibru 57 mm i pięć działek przeciwlotniczych 20 mm.
Podczas II wojny światowej okręt otrzymał amerykańskie miotacze bomb głębinowych. W 1953 roku na uzbrojeniu nadal wykazywano dwa miotacze bomb głębinowych. Uzbrojenie uzupełniały dwa karabiny maszynowe.