Historia Historia retabulum do połowy XIX w. pozostaje nieznana. Pierwsza wzmianka o poliptyku z Lusiny pojawiła się w 1850 r., kiedy to został on przekazany w dwóch darowiznach - dr med. Karola Soczyńskiego (w lipcu 1850 r.) i Józefa Jerzmanowskiego (w listopadzie 1850 r.), Muzeum Starożytności działającemu przy Towarzystwie Naukowym w Krakowie. Wcześniej, do 1846 r. nastawa miała znajdować się w kaplicy dworu Leopolda i Wincentego Sroczyńskich, właścicieli podkrakowskiej Lusiny.
W 1858 r. ołtarz został zaprezentowany publiczności na Wystawie Starożytności w Pałacu Lubomirskich przy ul. św. Jana zorganizowanej przez Towarzystwo Naukowe w KrakowieRocznik Krakowski, Tom XLI, Towarzystwo Miłośników Historii i Zabytków Krakowa, red. K. Estreicher, Kraków MCMLXX (1970) s.45-47.. Z katalogu tej wystawy pochodzi pierwsze zdjęcie poliptyku, autorstwa Karola Beyera, na którym jest on otwarty i widoczne są jedynie płaskorzeźbione scenyAlbum fotograficzne wystawy starożytności i zabytków sztuki urządzonej przez c. k. Towarzystwo Naukowe w Krakowie 1858 i 1859, wykonane w Zakładzie Karola Beyera w Warszawie, Warszawa b. d., tab. XLII.. Po zakończeniu działalności Towarzystwa Naukowego, retabulum zostało przekazane kolejno Akademii Umiejętności w Krakowie w 1871 r. oraz Muzeum Narodowemu w Krakowie.