Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w macierzystym pułku, który stacjonował w Łodzi. Uzupełnił wykształcenie w zakresie szkoły średniej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 271. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W listopadzie 1927 został przeniesiony do 84 pułku piechoty w Pińsku, w którym pełnił służbę na kolejnych stanowiskach: młodszego oficera kompanii, dowódcy kompanii, adiutanta batalionu, komendanta powiatowego Przysposobienia Wojskowego w Stolinie i dowódcy 8. kompanii w Łunińcu (1934). 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 28. lokatą. Po 1935 został przeniesiony do 59 pułku piechoty w Inowrocławiu. W marcu 1939 pełnił służbę na stanowisku oficera placu Inowrocław. W kampanii wrześniowej 1939 służył w Oddziale III Sztabu Grupy Operacyjnej gen. bryg. Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza. Uczestniczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niewoli niemieckiej (numer jeńca „787”). 29 lipca 1940 został przeniesiony z Oflagu XI A Osterode do Oflagu II B Arnswalde.
Był żonaty, miał córkę Danutę (ur.