Najlepszą metodą okazał się jednak zaprojektowany w Niemczech przez Antona Fokkera synchronizator karabinu maszynowego, zaprezentowany po raz pierwszy na samolocie i używany następnie w myśliwcach E.I, E.II i E.III.
Odmienną drogą poszedł inż. , główny konstruktor nowo powstałej francuskiej wytwórni lotniczej Société (anonyme) Pour L’Aviation et ses Dérivés (SPAD), który opracował oryginalny projekt dwupłatowego dwumiejscowego samolotu myśliwskiego napędzanego śmigłem ciągnącym, z kabiną strzelca umieszczoną przed układem napędowym. Rozwiązanie to zostało opatentowane 27 lutego 1915 roku pod nazwą Brevet d’Invention No. 498.338 (z uzupełnieniem z 7 czerwca 1915 roku 1ere Addition No. 22.088). Prototyp samolotu został oblatany 21 maja 1915 roku. Podczas prób w locie prototypu zanotowano prędkość maksymalną 150 km/h oraz następujące wartości prędkości wznoszenia: 2 minuty 10 sekund na wysokość 500 metrów, 4 minuty 33 sekundy na 1000 metrów, 5 minut 45 sekund na 1500 metrów, 7 minut 40 sekund na 2000 metrów, 11 minut 35 sekund na 2500 metrów i 16 minut 5 sekund na 3000 metrów. Osiągi nazwanej S.A1 maszyny były na tyle lepsze od używanych przez Aéronautique Militaire samolotów w układzie ze śmigłem pchającym, że dowództwo lotnictwa zdecydowało o złożeniu zamówienia na produkcję seryjną myśliwca.