Krystyna Kotula zwraca uwagę na żywe, świetliste barwy obrazu oraz umiejętne położenie światła na drugi plan.
Malarstwo Dawida Haltrechta jest słabo zachowane, a Haftująca kobieta jest jedynym zachowanym obrazem tego autora ze wczesnego okresu jego twórczości. Pozostałe dzieła znane są na podstawie czarno-białych reprodukcji zamieszczonych w katalogach. Badacz malarstwa Żydów polskich Jerzy Malinowski przyporządkowuje wczesna dzieła Haltrechta (do 1917 r.) symbolizmowi, w tym także Haftującą kobietę. Zwraca uwagę na symboliczny wyraz tytułów ówczesnych prac autora - Grzech, Miłość, W zielonych refleksach i inne. Krystyna Kotula dodaje, że twórczość Haltrechta można rozpatrywać w kategoriach symbolizmu jak i postimpresjonizmu, korzysta również ze zdobyczy realizmu. Ta sama modelka pozowała malarzowi do obrazów Młodość (ok. 1909), O zmroku (ok. 1911) oraz Portret kobiety (ok. 1909-1911). Widoczna jest też w autoportrecie malarza z 1911 roku, przedstawionego w trakcie malowania jej portretu na płótnie. Kompozycja Portretu kobiety jak i O zmroku ma wiele cech wspólnych ze Złotym haftem - ukazuje modelkę we wnętrzu, siedzącą na krześle i okrytą szalem. Zarówno w Haftującej kobiecie jak i w O zmroku postać umiejscowiono z prawej strony płótna, a jej głowę ułożono en face (w Portrecie kobiety ukazana jest profilem).