We wszystkich dziełach da się zauważyć kontrast między realistycznym ujęciem postaci a impresyjnym przedstawieniem rekwizytów. Niektóre przedmioty występują na kilku z wymienionych prac. Krystyna Kotula przychyla się do wniosku Malinowskiego, że bohaterką tych obrazów była najprawdopodobniej żona malarza. Częste przedstawianie przez niego tkanin tłumaczy tym, że w młodości pracował jako tkacz w łódzkiej fabryce. Podkreśla istotną rolę światła we wczesnych pracach Haltrechta, zazwyczaj pochodzącego z dwóch źródeł.

Historia Obraz powstał w 1909 roku. W kolejnym roku wystawiono go na Stałej Wystawie Sztuk Pięknych w Łodzi pod tytułem Złoty haft. Następnie jego losy pozostają nieznane aż do schyłku XX wieku. Wtedy to zakupił go prywatny kolekcjoner, zbierający dzieła przedwojennych Żydów polskich celem ocalenia ich od rozproszenia. Zakupiono go od niego w 2009 roku. W tym samym roku obraz pokazano na wystawie pt. Zostały po nich tylko obrazy. Malarstwo Żydów Polskich przed 1939 r., kolejno w Muzeum Nadwiślańskim w Kazimierzu Dolnym, Muzeum Polskim w Rapperswilu i Muzeum Karkonoskim w Szklarskiej Porębie.