Zwraca uwagę, że książka porusza trudny temat (śmierci bliskiej osoby) „z różnych perspektyw: z punktu widzenia dziecka przeżywającego utratę rodzica, drugiego dziecka, które towarzyszy przyjaciółce w ciężkich chwilach, oraz samego dorosłego”; tą drugą osobą jest mama Andzi, która sama przeżywa trudny czas związany z rodzinną tragedią. Józefowicz podkreśla pedagogiczne i psychologiczne walory książki, w tym motyw oswajania dzieci z tematem śmierci, co powinno zmniejszyć traumatyczne przeżycia dzieci, które takie wydarzenie może spotkać, i nauczyć je empatii do rówieśników w analogicznych, trudnych sytuacjach. Pozytywnie ocenia też ilustracje Dziubak („melancholijne, nastrojowe”), które uznaje za „mocną stronę książki”. Mimo poruszania smutnego tematu, uznaje przesłanie książki za pozytywne, przedstawiające człowieka jako „istotę silną, zdolną do podniesienia się po każdym nieszczęściu”.
Do książki odniosła się także w 2017 roku, pisząc, że książka „ukazuje różne etapy dziecięcej żałoby i próby pokonania rozpaczy” i „skłania do poszukiwania pocieszenia we wspomnieniach”.