Według Beaty Lisowskiej, piszącej w 2018 roku w czasopiśmie „Pedagogika. Studia i Rozprawy”, pozycja ta to „ciekawa propozycja czytelnicza dla uczniów edukacji wczesnoszkolnej”. Uznaje książkę za utwór statyczny, pozbawiony fabuły, „jednak bogaty w wiele metaforycznych treści dotyczących trudnych tematów... o trudnej tematyce egzystencjonalnej” (o poważnej chorobie i o stracie bliskiej osoby), równocześnie „pełny lirycznego wdzięku, subtelności i wzruszeń”. Lisowska pisze, że „artyzm tego utworu polega na tym, że autorka potrafiła z perspektywy dziecka opisać stan emocjonalny związany z cierpieniem po odejściu najbliższych”; chwali też ilustracje Dziubak, „która wyeksponowała specyficzny nastrój książki wymownymi, pastelowymi rysunkami, a także drobnymi ornamentami”. W podsumowaniu pisze, że jest to „opowieść o niebywałych wartościach artystycznych, silnie oddziałująca na doznania młodego czytelnika, ale też wymagająca uważnego i krytycznego czytania, otwierająca drzwi do świata metafor i symboli”. Lisowska do tematu tej książki powróciła dwa lata później w książce Współczesne idee w edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej.