Po wybuchu I wojny światowej, choć jej brat John French został naczelnym dowódcą Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego, Charlotte dołączyła do socjalistyczno-pacyfistycznej organizacji Sylvii Pankhurst. W 1915 roku dołączyła do Women’s International Council, National Council for Civil Liberties, Women’s Peace Crusade oraz No-Conscription Fellowship. Po rewolucji bolszewickiej w 1917 r. jej zaangażowanie na rzecz międzynarodowego socjalizmu nasiliło się. Wiosną 1918 roku zrezygnowała z prezydentury Women's Freedom League, aby skoncentrować się na szeregu innych spraw, w tym na organizacji Save the Children, indyjskiego ruchu niepodległościowego, Partii Pracy, British Communist Party, London Vegetarian Society i Irish Self-Determination League.
W wyborach powszechnych w 1918 r. Charlotte Despard bezskutecznie stanęła jako pacyfistyczna kandydatka do parlamentu z ramienia Partii Pracy w Battersea. Jej sympatia dla irlandzkiego ruchu niepodległościowego była przyczyną bezpośredniego konfliktu z bratem, który został zaprzysiężony na lorda namiestnika Irlandii. Wkrótce po podpisaniu traktatu angielsko-irlandzkiego w 1921 r. Charlotte Despard opuściła Londyn i przeprowadziła się do Irlandii. Gdy Irlandia pogrążyła się w zaciekłej wojnie domowej, wróciła do pracy jako działaczka na rzecz praw obywatelskich.