Następnego ranka, przed ślubem Mārtiņša i Elzy, na przedmieścia Rygi wkraczają Rosjanie, którzy mordują pastora (Uldis Dumpis) na schodach kościoła Lutra, a wieżę świątyni postanawiają wykorzystać do obserwacji oblężonej Rygi. Jednocześnie oddziały niemiecko-rosyjskie rozpoczynają niespodziewany szturm stolicy Łotwy. Mārtiņš, Elza, ich przyjaciele i inni mieszkańcy przedmieścia uciekają wprost z domu weselnego w stronę mostu na Dźwinie, oddzielającego ich od Rygi, a za nimi posuwają się jednostki wroga. Most zostaje zablokowany, a atak wroga tymczasowo powstrzymany.
Na wieść o najeździe niemiecko-rosyjskim w Rydze zapanowała apatia i brak wiary we własne zwycięstwo: zamożniejsi mieszkańcy opuszczają miasto, panuje chaos, zwątpienie i powszechne przekonanie o rychłym upadku młodej państwowości łotewskiej. Również Elza daje się ponieść ponuremu nastrojowi i wątpiąc we wspólną przyszłość z Mārtiņšem postanawia wyjechać z miasta. Tymczasem Mārtiņš zagrzewa swych rodaków do obrony stolicy i walki o zachowanie niepodległości Łotwy. Organizuje obronę miasta i odpiera pierwszy atak zdemoralizowanych oddziałów rosyjskich Bermondta. Von der Goltz jest wściekły na Bermondta, który wykazał się zupełnym brakiem umiejętności wojskowych i zarządza bombardowanie miasta.