Samoloty niemieckie sieją terror wśród mieszkańców, a Rygę spowijają pożary. Na łonie rządu łotewskiego panuje rozdźwięk między premierem Kārlisem Ulmanisem, który pragnie walczyć, a jego ministrami, którzy chcą rokowań z wrogiem, by przede wszystkim zadbać o własne interesy po upadku państwa.
Mārtiņš spotyka się z Ulmanisem i przekonuje go do swego planu wojennego, który polega na zorganizowaniu pozorowanego ataku łotewskiego na pozycje niemieckie przez most na Dźwinie, podczas gdy specjalna grupa ochotników miałaby się przeprawić przez rzekę pod osłoną nocy i zdobyć niemiecką artylerię, której użyto by do zniszczenia oddziałów wroga. Ulmanis zgadza się na ryzykowny plan. Mārtiņš obejmuje dowództwo na grupą żołnierzy i przeprawiwszy się na przedpola Rygi zdobywa niemieckie armaty pilnowane jedynie przez kilku wartowników, po czym od tyłu atakuje ogniem artyleryjskim siły niemiecko-rosyjskie szturmujące Rygę. Atak ten przypieczętowuje klęskę oddziałów niemiecko-rosyjskich, a Ryga zostaje uwolniona od oblężenia. Na pamiątkę zwycięstwa rząd łotewski ustanawia Order Lāčplēsisa i święto państwowe. Pośród odznaczonych orderem (który jest łotewskim odpowiednikiem polskiego Orderu Virtuti Militari) jest Mārtiņš i kilku jego przyjaciół.