Stanisław Konarski herbu Kolczyk vel Ossoria (zm. 1625) – polski dowódca wojskowy, wojewoda malborski.

Był jednym z czterech synów Feliksa (Szczęsnego), starosty hamersztyńskiego i białoborskiego, i Barbary Żelisławskiej. W młodości był prawdopodobnie ewangelikiem (tak jak jego bracia, z wyjątkiem Dawida) i wraz z całą rodziną skłaniał się ku kulturze niemieckiej.

Pierwsze szlify wojenne uzyskał walcząc na Węgrzech z Turkami w służbie cesarza Rudolfa II. Latem 1597, już jako dworzanin Zygmunta III, wyruszył wraz z nim na wyprawę do Szwecji (prawdopodobnie był już wówczas katolikiem). Po odjeździe króla dostał się 18 września 1598 do niewoli Karola Sudermańskiego, z której powrócił w styczniu 1600. Ponownie walczył przeciw Szwedom w Inflantach w 1605 jako kapitan gwardii królewskiej, nieco później tytułowany rotmistrzem królewskim. Za wojenne zasługi otrzymał starostwo mitawskie w Semigalii.

Jeszcze przed wyprawą do Szwecji jego brat Dawid, opat oliwski, wydzierżawił mu w 1597 na 6 lat należące do Oliwy dobra klasztorne Brzuśce, z których Stanisław miał usunąć siłą dotychczasowych posesorów, Uberfeldów. Ponieważ nie obyło się bez rozlewu krwi, doszło do procesu pomiędzy Konarskim a Uberfeldami i ich protektorem ks.