Nicolae Ion Grigorescu (ur. 15 maja 1838 w , zm. 21 lipca 1907 w Câmpina) – malarz, jeden z czołowych twórców współczesnego malarstwa rumuńskiego.

Życiorys Urodził się w Pitaru w okręgu Dâmbovița na Wołoszczyźnie, obecnie Rumunii. W 1843 jego rodzina przeniosła się do Bukaresztu. W młodym wieku (1846–1850) terminował w warsztacie czeskiego malarza Antona Chladka i tworzył ikony dla kościoła Băicoi i Monasteru Căldărușani. W 1856 stworzył kompozycję historyczną Mihai scăpând stindardul (Michał Waleczny ratujący sztandar), którą podarował księciu wołoskiemu Barbu Știrbei wraz z prośbą o pomoc finansową na studia.

W latach 1856–1857 tworzył malowidła dla kościoła klasztoru Zamfira w powiecie Prahova, a w 1861 dla kościoła klasztoru Agapia. Dzięki pomocy Mihaila Kogălniceanu otrzymał stypendium na studia we Francji.

Jesienią 1861 Grigorescu wyjechał do Paryża, gdzie studiował w École des Beaux-Arts. Uczęszczał także do warsztatu Sébastiena Cornu, gdzie jego kolegą był Pierre-Auguste Renoir. Wkrótce jednak opuścił pracownię i zafascynowany koncepcjami szkoły Barbizon wyjechał z Paryża udając się do Barbizon, gdzie został współpracownikiem takich artystów, jak Jean-François Millet, Jean-Baptiste-Camille Corot, Gustave Courbet i Teodor Rousseau.