Pomimo tych obostrzeń prawnych wenecka technika wytwarzania szkła powoli i stopniowo przeniknęła do innych regionów Włoch.
Rzemieślnicy wytwarzający produkty szklane na Murano byli podzieleni na cztery kategorie: produkujących naczynia, lustra, instrumenty optyczne i koraliki. Rzemieślnicy zajmujący się wytwarzaniem korali tworzyli ozdobne koraliki dekorowane kwiatuszkami i listkami – utożsamiane z Wenecją, a także koraliki używane do wymiany towarowej (ang. trade-beads) – niezbędne w handlu z Afryką oraz koraliki do różańców, w które zaopatrywali prawie całą Europę. W 1764 roku dwadzieścia dwa piece na Murano były używane do produkcji wyłącznie koralików. Na tydzień wytwarzano ich ponad 44 000 funtów w ponad 562 różnych wzorach i niezliczonych dodatkowych wariantach.
Głównie z Wenecji/Murano pochodziły szklane koralki przywożone na oba kontynenty amerykańskie. Weneckie koraliki były jednym z głównych artykułów europejskiej wymiany handlowej po dokonaniu wielkich odkryć geograficznych przez żeglarzy w końcu XV wieku. Przede wszystkim koraliki typu chevron były używane zamiast pieniędzy w obrocie handlowym na kontynentach amerykańskich i w Afryce.