Statki z ładunkami koralików z manufaktur weneckich przypływały do portów u wybrzeży Zachodniej Afryki w trakcie trwania ekspansji kolonialnej Afryki.
W Afryce wymieniano je za złoto, kamienie szlachetne, kość słoniową, olej palmowy i niewolników. Oferowano je również, by otrzymać od przywódców plemion pozwolenie na przekroczenie ich terytorium. Stały się tam symbolem zamożności i wysokiej pozycji społecznej, przy czym grupy etniczne i plemiona różniły się między sobą upodobaniami co do kolorów, wielkości i kształtów paciorków.
W 1860 roku została opracowana metoda formowania ścianek na koralikach, a tym samym nadawania im kształtu cztero-, pięcio-, sześcio- i ośmiobocznego.
Produkcja i eksport wzrastały od XV do końca XIX wieku.
W XVIII wieku na rynku zaczęły pojawiać się wyroby z innych krajów, głównie z Bohemii, które konkurowały z weneckim szkłem i prowadziły do spadku popytu. Do zaniku fabryk szkła na Murano przyczynił się także upadek znaczenia Republiki Weneckiej. Na początku XIX wieku na Murano działali spośród szklarzy praktycznie wyłącznie wytwórcy koralików.