Z drugiej strony zginęło również trzech żołnierzy Bangladeszu; dwóch podczas walki i jeden, który zmarł z powodu ran odniesionych podczas operacji transgranicznych.
Obserwatorzy określili ten incydent jako polityczną sztuczkę mającą na celu rozbudzenie nacjonalistycznych pasji przed wyborami w Bangladeszu (do których w czasie incydentu pozostawały 2 miesiące) oraz jako złośliwą awanturę ze strony bangladeskiej straży granicznej. Rząd Bangladeszu zaprzeczył zarzutom, jakoby wspierał inicjowanie przez straż graniczną działań wojennych z Indiami i określił ten incydent jako „awanturnictwo lokalnych dowódców”.
Premier Bangladeszu Sheikh Hasina i premier Indii Atal Bihari Vajpayee zaangażowali się w rozmowy telefoniczne, a następnie zgodzili się zarządzić dochodzenie wysokiego szczebla w sprawie incydentu. Rzecznik indyjskiego MSZ Raminder Jassal poinformował, że zarówno Indie jak i Bangladesz poprawią dwustronne kanały dyplomatyczne i obiecały zachować powściągliwość w przyszłości. Indie i Bangladesz rozpoczęły rozmowy w celu rozwiązania sporów granicznych w marcu 2002 roku. DO lipca 2002 obie strony ustanowiły wspólne grupy robocze w celu uzgodnienia i ustanowienia niewyznaczonych odcinków granicy.