Bangladesz nie zarządził żadnych sądów wojennych, zawieszeń ani transferów lokalnych dowódców wojskowych. Było to pierwsze zbrojne starcie między Indiami a Bangladeszem, dwoma sąsiednimi państwami, które poza tym utrzymywały przyjazne stosunki od czasu uzyskania przez Bangladesz niepodległości od Pakistanu w 1971 roku. Koniec krótkiego konfliktu przyniósł wzrost nacjonalizmu w Bangladeszu. W wyborach parlamentarnych czteropartyjny prawicowy sojusz kierowany przez Nacjonalistyczną Partię Bangladeszu i Jamaat-e-Islami zdobył większość 196 mandatów z 300.

Obie strony zaprzestały dalszych działań wojennych i rozpoczęły rozmowy graniczne w celu omówienia sporów wzdłuż granicy o długości 4000 km. Wkrótce potem oba państwa doświadczyły odwilży w stosunkach dyplomatycznych. Od tego czasu Indie rozpoczęły budowę bariery na całej długości swojej międzynarodowej granicy z Bangladeszem i nadal są w trakcie jej budowy. Bangladesz zaprotestował przeciwko budowie bariery, twierdząc, że budowa ogrodzenia w odległości 150 jardów od granicy międzynarodowej stanowi rażące naruszenie indyjsko-bangladeskiego traktatu o przyjaźni, współpracy i pokoju.