Część larw wykazuje hiperparazytoidię, żerując na żywicielach, którzy sami są parazytoidami, najczęściej na gąsienicznikowatych. Osobniki dorosłe zagładkowatych pobierają natomiast płynny pokarm.
Rodzina kosmopolityczna, znana ze wszystkich krain zoogeograficznych. Z Polski do 2018 roku wykazano 73 gatunki należące do sześciu rodzajów, jednak grupa ta jest w tym kraju słabo zbadana (zobacz też: zagładkowate Polski).
Taksonomia thumb|Bruchophagus roddi, rycina thumb|Aximopsis masneri thumb|Samica z podrodziny Rileyinae Do zagładkowatych należy około 1500 opisanych gatunków sklasyfikowanych w ponad 80 rodzajach. Faktyczną liczbę ich gatunków szacuje się jednak na około 25 tysięcy.
Takson ten wprowadzony został w 1832 roku przez Francisa Walkera na łamach „Entomological Magazine” jako obejmujący cztery rodzaje. W 1904 roku William Harris Ashmead opisał w jego obrębie 23 nowe rodzaje i podzielił zagładkowate na pięć plemion: Aximini, Eurytomini, Isosomini, Rileyini i Decatomini. W 1950 roku Charles Ferrière wyniósł ów plemiona do rangi podrodzin. Oswald Peck w 1963 roku wyróżnił wszystkie pięć podrodzin, ale w 1964 roku ograniczył system tylko do dwóch, Rileyinae i Eurytominae. W 1970 roku Edgar Frederick Riek dzielił zagładkowate na trzy podrodziny.